Istorijat

1957.

Odlukom Izvršnog veća Narodne skupštine AP Vojvodine, 13. aprila 1957. godine počela je izgradnja Instituta za tuberkulozu, prema projektu koji je odražavao najmodernije trendove svetske arhitekture tog vremena. Iste godine, za prvog direktora te ustanove imenovan je dr Stevan Goldman.

1960.

Izgradnja je završena, a kompleks je svečano otvoren 6. juna 1960. godine kao multidisciplinarna zdravstvena ustanova.

1961.

Primljeni su prvi pacijenti, a Institut je sa svojih 756 postelja bio najveća ustanova te vrste u SFR Jugoslaviji, da bi na kraju 1961. godine u njemu bila zaposlena 454 radnika, među kojima 30 lekara. U prvih 10–15 godina svog postojanja bio je prvenstveno usmeren na preventivu, dijagnostiku, terapiju i rehabilitaciju tuberkuloznih bolesnika.
Pola godine od otvaranja Instituta za tuberkulozu, počelo je sa radom i Odeljenje za grudnu hirurgiju. Prvi bolesnik operisan je 22. februara 1961. godine, i to zbog fibrokazeozne kavernozne tuberkuloze. Operaciju je izveo načelnik Odeljenja za grudnu hirurgiju prim. dr Marko Popović, dok su asistenti bili prof. dr Stevan Goldman i dr Ivan Piliš. Odeljenje je imalo dve moderno opremljene operacione sale ovalnog oblika sa ugrađenim centralnim kiseonikom i centralnim vakuum sistemom, elektrokauterima i Hanau lampama.

1965.

Početkom juna 1965. godine za načelnika Odeljenja grudne hirurgije sa Vojnomedicinske akademije dolazi doc. dr Ivan Fajgelj, koji u dotadašnji hirurški repertoar uvodi i kardiohirurške operacije, uključujući i dečju kardiohirurgiju.

1972.

Zahvaljujući uspešnom radu Instituta, kao i cele antituberkulozne službe, broj obolelih od tuberkuloze u Vojvodini se smanjuje, a stručno interesovanje sve više usmerava na druga, netuberkulozna oboljenja grudnog koša, što je bio razlog da se 1972. godine naziv ustanove promeni u Institut za plućne bolesti i tuberkulozu.

1977.

Početkom 1977. godine nastaje nova faza u razvoju Instituta, kada nastupa integracija radnih organizacija koje predstavljaju nastavnu bazu Medicinskog fakulteta Univerziteta u Novom Sadu u jedinstvenu radnu organizaciju. U tom periodu Institut za plućne bolesti i tuberkulozu zadržao je oko 400 postelja u Kamenici i 140 na Iriškom vencu, kao i Dispanzer u Novom Sadu. Mikrobiološki, biohemijski, radiološki i patoanatomski instituti, kao zavodi, postali su organizacione jedinice Instituta za plućne bolesti i tuberkulozu.
Institut za plućne bolesti i tuberkulozu otad obavlja tri osnovne delatnosti: zdravstvenu, obrazovnu i naučnoistraživačku, što u prethodnom periodu nije bio slučaj. Pored već postojećeg Instituta za plućne bolesti i tuberkulozu, u istoj zgradi nastaje Institut za kardiovaskularne bolesti te se imenuje prvi direktor doc. dr Ivan Fajgelj, a Grudna hirurgija privremeno postaje deo Instituta za kardiovaskularne bolesti.

1982.

Tokom 1982. godine Odeljenje grudne hirurgije organizaciono prelazi iz okvira Instituta za kardiovaskularne bolesti i ponovo postaje deo Instituta za plućne bolesti.

1984.

Nakon detaljnog planiranja, završeni su obimni radovi na revitalizaciji i dogradnji bolničkog kompleksa. Dograđen je četvrti, a delimično i peti sprat na oba panela zgrade. Na novoizgrađenom petom spratu severnog panela podignut je moderan operacioni blok sa pet operacionih sala, od kojih dve pripadaju Klinici za grudnu hirurgiju. U istom nivou, u produžetku operacionog bloka, napravljena je odvojena jedinica za intenzivnu hiruršku negu sa najsavremenijom opremom i monitoringom.

1990–1999.

Uprkos teškoj ekonomskoj krizi i sankcijama 1990-ih, Institut uspeva da očuva izdavanje svog stručnog medicinskog časopisa „Pneumon“. Časopis je postao ključna platforma za edukaciju pulmologa u zemlji.
Zbog drastičnog porasta broja obolelih od karcinoma pluća na Balkanu tokom 1990-ih, Institut se reorganizuje i profiliše kao primarni centar za kompleksno onkološko zbrinjavanje pacijenata iz cele Vojvodine. Godine 1993, prateći velike ustavne i administrativne promene u zemlji, ustanova je počela zvanično da nosi naziv Institut za plućne bolesti Vojvodine.

2000–2005.

Početkom 2000-ih uvodi se praksa formiranja posebnih stručnih konzilijuma i komisija (poput Komisije za granulomatozne i intersticijske bolesti pluća). To je omogućilo da pulmolozi, radiolozi i patolozi zajedno donose odluke o najtežim pacijentima.
Godine 2005. Institut postaje nosilac i glavni koordinator velikog Nacionalnog projekta za tuberkulozu pod nazivom „Kontrola tuberkuloze u Srbiji“, a pod pokroviteljstvom Globalnog fonda (GFATM). Time je stopa tuberkuloze u Vojvodini spuštena na istorijski minimum.

2006.

Institut podnosi prve zvanične zahteve i urbanističke predloge Pokrajinskoj vladi za izgradnju novog bloka “Kamenica 2”. Cilj je bio da se reši gorući problem nepostojanja sopstvenih aparata za zračnu terapiju.

2010–2015.

Institut se pozicionira kao vodeći regionalni centar za sprovođenje međunarodnih kliničkih studija najnovijih onkoloških lekova u saradnji sa globalnim farmaceutskim kućama.
Godine 2015. prvi pacijenti u Vojvodini počinju da primaju najsavremeniju personalizovanu i biološku terapiju za napredne stadijume karcinoma pluća, što je dramatično produžilo preživljavanje obolelih.

2016.

Otvaranjem modernog objekta „Kamenica 2“, Institut pravi istorijski iskorak. Osnivanjem najsavremenije Službe za radioterapiju i nabavkom vrhunskih linearnih akceleratora i CT simulatora, onkološkim pacijentima je omogućeno kompletno lečenje (dijagnostika, hirurgija, hemioterapija i zračenje) na jednom mestu, bez lista čekanja. Uvedene su napredne tehnike zračenja (3D, IMRT, VMAT) koje maksimalno štede zdravo tkivo.

2017–2019.

Tokom ovih godina, Institut postaje regionalni pionir u masovnijem uvođenju personalizovane molekularno-ciljane (pametne) terapije i imunoterapije, čime se prognoza za pacijente sa uznapredovalim karcinomom pluća dramatično poboljšala.

2020.

Institut za plućne bolesti Vojvodine zvanično pokreće prvi pilot-projekat ranog otkrivanja (skrininga) raka pluća na teritoriji Srbije i Balkana pomoću niskodoznog skenera (LDCT). Ovaj istorijski korak omogućio je da se najteža bolest otkrije u najranijem stadijumu, kada je još uvek operabilna.

2020–2022.

Tokom globalne kovid pandemije, Institut je bio ključni centar za lečenje pacijenata sa najtežim oblicima respiratorne insuficijencije i obostranim upalama pluća u Vojvodini. Nakon akutne faze pandemije, lekari Instituta su se masovno fokusirali na lečenje post-kovid sindroma i progresivnih fibroza pluća kod pacijenata koji su preležali teške oblike infekcije.

2025.

Izgradnja i puštanje u rad objekta Kamenica 3 predstavlja najveću i najznačajniju investiciju u zdravstveni kompleks u Sremskoj Kamenici od njegovog osnivanja. Zgrada je projektovana tako da se fizički i funkcionalno nadovezuje na postojeće objekte, omogućavajući brz i topao prelaz pacijenata i osoblja između blokova. Ovaj namenski građeni, ultra-moderni blok prostire se na čak 9.500 kvadratnih metara i projektovan je da dugoročno zadovolji potrebe za lečenjem najtežih pacijenata u narednih nekoliko decenija.
Puštanjem u rad najnovijeg objekta „Kamenica 3“, Institut je dodatno proširio svoje kapacitete. Pacijentima koji primaju onkološku terapiju obezbeđen je vrhunski komfor u novim, svetlim prostorijama sa najmodernijim medicinskim foteljama i krevetima. Time su značajno prošireni kapaciteti dnevnog zbrinjavanja. Paralelno sa završetkom novog bloka, Pokrajinska vlada potpisuje ugovore za kompletno renoviranje i modernizaciju bolesničkih soba i klinika unutar starog, matičnog objekta Instituta, kako bi se uslovi boravka pacijenata izjednačili sa standardima novih zgrada.